(από:http://www.avgi.gr/article/2144331/o-eugenis-mas-nekros)
«Ὁ ξένος νεκρὸς δὲν ὑπολογίζεται. Ἀνήκει στὰ κατάστιχα τῆς στατιστικῆς καὶ στὰ τερατώδη καμώματα τοῦ πληθυσμοῦ. Ἀντίθετα, ὁ δικός μας νεκρός, ὁ χτεσινὸς φίλος ποὺ χάριζε νόημα μὲ κάθε του κίνηση στὴν ἀνομολόγητη συνενοχή, ἀποκτᾶ ἀνυπολόγιστα δικαιώματα. Αἰφνίδια μεταμορφώνεται σὲ ἄφαντο θεὸ ποὺ σὲ περιεργάζεται σὲ κάθε τόπο καὶ σὲ κάθε στιγμή, ἀδειάζει τὸν χῶρο καὶ τὸν χρόνο ἀπὸ τὴν αἰσθητὴ του παρουσία, γιὰ νὰ μετουσιωθεῖ σὲ πανίσχυρη δεισιδαιμονία. Ὅτι εἴχαμε τοῦ ἀνήκει, ὅτι κάνουμε τὸ διεκδικεῖ. Στὰ πάντα σπεύδει πρὶν ἀπό μᾶς, στὰ πάντα μᾶς ἀφήνει προσωρινὰ ἐλεύθερους» έγραφε ο Κωστής Παπαγιώργης στο «Γειά σου Ασημάκη» καταθέτοντας γραπτή σπονδή στον δικό του νεκρό φίλο Χρήστο Βακαλόπουλο.
Αίφνης την Παρασκευή το βράδυ ο Κωστής Παπαγιώργης κατέστη ο «δικός μας» νεκρός, έχοντας φροντίσει προηγουμένως να μας καταστήσει συμμέτοχους της σκέψης του, πρωτότυπης και ξεχωριστής, μέσα από τα πολυδιαβασμένα βιβλία του. Πέθανε πρόωρα, στα 67 του χρόνια, «έπειτα από αιφνίδια και σοβαρή περιπέτεια της υγείας του», όπως ανακοίνωσαν οι εκδόσεις Καστανιώτη. Κηδεύτηκε χθες στις 4 μ.μ. στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου.
Ευγενής διανοούμενος, συγγραφέας και μεταφραστής, πένα και σκέψη ξεχωριστή στα πεπραγμένα των γραμμάτων μας, έγραψε για καταστάσεις της ζωής, για τη ζωή και τον θάνατο, για την εθνική μας ιδιοσυστασία, για την ψυχή και το σώμα, για την τέχνη και την Ιστορία. Αφηγηματικά γοητευτικός, με ύφος ξεχωριστό, ο δοκιμιακός του λόγος, φροντισμένος και καλλιεπής, δεν περιχαρακώθηκε σε στυλιστικά κλισέ και την αυταρέσκεια, στην οποία καταφεύγει συχνά η διανόηση. Με την ειλικρίνεια της αυθεντικότητάς του και με την οικειότητα του συμπάσχοντος συνάντησε τον αναγνώστη του ο Παπαγιώργης, καθιστώντας τον «οικείο συνένοχο» στην πρωτότυπη σκέψη και το γνήσιον του στοχασμού του.
«Θα μπορούσα να γράφω ένα βιβλίο χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, τα θέματα δεν μου λείπουν ούτε και η διάθεση. Αυτό που με σταμάτησε ήταν το μάταιο της όλης υπόθεσης: αν είχα κάτι να πω, το εξέφρασα λίγο - πολύ σε καμιά εικοσαριά βιβλιαράκια που ευτυχώς διαβάστηκαν και έτσι έδιωξαν από πάνω μου τη σκιά του αδικημένου. Γιατί να συνεχίζω;» ομολογούσε αφοπλιστικά στο Νέο Πλανόδιον πριν από μερικούς μήνες. Χωρίς τη σκιά του αδικημένου, λοιπόν, καταπιάστηκε από το βίωμα της μέθης, τη ζηλοτυπία, τη μισανθρωπία, τη φιλία, τον φόβο, τη μνησικακία και όλα τα μυστικά της συμπάθειας, μέχρι τα ιδιαιτέρως προσωπικά φιλοτεχνημένα πορτρέτα του Παπαδιαμάντη και του Ντοστογιέφσκι και από τους δικούς του αγαπημένους νεκρούς, όπως ο Χρήστος Βακαλόπουλος, μέχρι τα απέθαντα εθνικά μας κουσούρια.
Τα βιβλία του αγαπήθηκαν και διαβάστηκαν πολύ διότι, όπως σημειώνουν οι εκδόσεις Καστανιώτη, με τις οποίες συνεργάστηκε επί σειρά ετών, έφεραν «όλα χαρίσματα ενός μεγάλου σύγχρονου λογίου που διέθετε γνήσια λαϊκή εκφραστικότητα, τόσο στην επαφή του με τους ανθρώπους όσο και στα γραπτά του».
Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του ως δημοδιδάσκαλος. Από το 1951 έως το 1960 έζησε στην Παραλία Κύμης. Το 1966 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές Νομικής, την εγκατέλειψε όμως έναν χρόνο αργότερα λόγω χούντας. Βρέθηκε για μια επταετία στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα Φιλοσοφίας στο Βενσέν. Το 1975 επέστρεψε στην Αθήνα. Έκτοτε ασχολήθηκε με τη μετάφραση σημαντικών φιλοσοφικών έργων (Πασκάλ, Κίρκεγκωρ, Φουκώ, Σιοράν, Ντεριντά κ.ά.).
Αλλά και με τη συγγραφή των δοκιμίων του. Έγραψε τα βιβλία: Αλέξανδρος Αδαμαντίου Εμμανουήλ, Γεια σου, Ασημάκη, Εμμανουήλ Ξάνθος (Ο Φιλικός), Ζώντες και τεθνεώτες, Η κόκκινη αλεπού - Οι ξυλοδαρμοί, Η ομηρική μάχη, Ίμερος και κλινοπάλη, Κανέλλος Δεληγιάννης, Κέντρο Δηλητηριάσεων, Λάδια ξίδια, Μυστικά της συμπάθειας, Ντοστογιέφκι, Ο Χέγκελ και η γερμανική επανάσταση, Περί μέθης, Περί μνήμης, Σιαμαία και ετεροθαλή, Σύνδρομο αγοραφοβίας, Σωκράτης (Ο νομοθέτης που αυτοκτονεί), Τα γελαστά ζώα, Τα καπάκια (Βαρνακιώτης, Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος), Τρία μουστάκια (Ψιχία μηδενισμού).
Στις εκδόσεις Καστανιώτη ήταν διευθυντής των σειρών Ελάσσονα Φιλοσοφικά, Μείζονα Φιλοσοφικά και Μέγιστα Φιλοσοφικά. Συνεργάστηκε ακόμα με πολλά περιοδικά ("Αθηνόραμα", "Αντί", "Το Δέντρο", "Ο Κόσμος του Βιβλίου" κ.ά.), εφημερίδες ("Lifo", "Επενδυτής" και, παλαιότερα, "Απογευματινή"), καθώς και με πόρταλ στο διαδίκτυο ("Protagon" κ.ά.). Το 2002 τιμήθηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Μαρτυρίας - Χρονικού για το βιβλίο του Κανέλλος Δεληγιάννης. Ήταν παντρεμένος με τη Ράνια Σταθοπούλου.
