... και αναρωτιόμαστε φωναχτά "μα καλά, ποιοι πάνε και τους ψηφίζουν αυτούς;"

Από <<Το ουράνιο TALKSHOW>>  του απολαυστικου Κωστάκη Ανάν.

Το φορτηγό σταμάτησε στη μέση του δρόμου και από το μεγάφωνό του μια φωνή άρχισε να διαλαλεί: "Εντός ολίγου θα μοιραστούν σε όλους δωρεάν γυάλινες μυγοσκοτώστρες, μαζευτείτε, κυρίες και κύριοι, μην παραλείψετε να πάρετε, είναι εντελώς άχρηστο αλλά είναι δωρεάν, θα πάρει ο άλλος και εσύ όχι; ελάτε, κυρίες και κύριοι. . ." και συνέχισε να επαναλαμβάνει τα ίδια, μέχρι που από περιέργεια μαζεύτηκαν κάποιοι, το φορτηγό καθυστερούσε να ανοίξει, μαζεύτηκαν κι άλλοι, αναμονή, "εντός ολίγου, κυρίες και κύριοι", μικροσπρωξίματα, "εγώ ήμουν πριν από εσάς, κυρία μου", ένταση, τσαμπουκάδες, γριές ημιλιπόθυμες, και όταν τελικά άνοιξε η πίσω πόρτα του φορτηγού έγινε το έλα να δεις, έπεσαν μπουκέτα στην ψύχρα, παιδιά χάσανε τις μανάδες τους, ηλικιωμένοι ξεψύχησαν στο πεζοδρόμιο, και όλα αυτά επειδή: α) ήταν τσάμπα, β) "δεν κατάλαβα, εγώ μαλάκας είμαι να πάρουν όλοι και εγώ να μην πάρω;" Ηθικόν δίδαγμα: Μας αξίζει, και με το παραπάνω, κάθε καραγκιόζης δήμαρχος, νομάρχης, βουλευτής και υπουργός που βλέπουμε στην τηλεόραση και αναρωτιόμαστε φωναχτά "μα καλά, ποιοι πάνε και τους ψηφίζουν αυτούς;"

Η ζέστη είναι αποπνικτική, τα στήθη της μεγάλα. Έχω απλώσει την πετσέτα μου λίγα μέτρα μακριά από τη δική της, και κάνω ότι διαβάζω απορροφημένος το βιβλίο μου, καθώς εκείνη, ξαπλωμένη μπρούμυτα, κάνει ηλιοθεραπεία έχοντας λύσει το σουτιέν ...για να μαυρίσει η πλάτη της ομοιόμορφα. Το βιβλίο μου είναι ένα θλιβερό «συγκλονιστικό ιστορικό μυθιστόρημα», από αυτά όπου πανίσχυροι μασόνοι κυβερνούν τον κόσμο χάρη στον ιερό νυχοκόπτη της Παναγίας, που περνάει από γενιά σε γενιά, αιώνες τώρα, μέχρι προχθές τουλάχιστον που κάποιος τον έκλεψε από τη μυστική κρύπτη στις γυναικείες τουαλέτες της πυραμίδας του Χέοπα.
Μοιραία λοιπόν το ενδιαφέρον εστιάζεται στο πότε θα γυρίσει ανάσκελα το μανούλι, και αν θέλει να μαυρίσει ομοιόμορφα και από μπροστά.
Και πάνω που κοιτάζει το ρολόι της και αρχίζει να ανασηκώνεται για να γυρίσει, σκάει μύτη ένας τύπος ντυμένος Αϊ-Βασίλης και έρχεται και κάθεται ανάμεσα μας, μπλοκάροντας μου ανεπίτρεπτα τη θέα προς τη θεά... Κοιτάω γύρω μου ελπίζοντας να δω το νοσοκόμο με την τεράστια απόχη και μπροστά του το γιατρό που δείχνει προς το μέρος μας φωνάζοντας «εκεί, ανάμεσα στην γκόμενα και το λιγούρη!», μπας και τον μαζέψουν, αλλά δεν υπάρχει κανείς. […]